اکثر مردم در ابتدا تصمیم به استفاده از توالت دیواری ندارند.
معمولاً زمانی که چیزی در طرح‌بندی کار نمی‌کند، بعداً - ظاهر می‌شود.
در ابتدا، یک توالت استاندارد روی زمین-ساده تر به نظر می رسد.
بدون کار دیوار.
هزینه کمتر.
نصب آشناتر
بنابراین به انتخاب پیش فرض تبدیل می شود.
اما در برخی از طرح‌بندی‌ها، این پیش‌فرض شروع به ایجاد مشکل می‌کند.
یکی از موقعیت های رایج فضای حرکتی محدود است.
پس از قرار دادن توالت، فضای باقی مانده در جلو یا کنار آن احساس تنگی می کند.
غیرقابل استفاده - اما ناراحت کننده است.
وضعیت دیگر تمیز کردن است.
در حمام های جمع و جور، نگهداری از ناحیه اطراف پایه یک توالت{0}روی زمین دشوار می شود.
گرد و غبار، آب و لکه ها در جاهایی که دسترسی محدود است جمع می شوند.
فاکتور بصری نیز وجود دارد.
حمام های کوچک زمانی که عناصر زیادی مستقیماً روی زمین قرار می گیرند، می توانند کوچکتر به نظر برسند.
این معمولاً نقطه ای است که توالت های دیواری شروع به در نظر گرفتن می کنند.
نه به عنوان ارتقاء طراحی.
اما به عنوان راهی برای رفع مشکلات خاص.
این باعث ایجاد فضای بصری بیشتری می شود،
و در بسیاری از موارد، فضای قابل استفاده کمی بیشتر است.
اما تغییر به دیوار آویز همیشه ضروری نیست.
زمانی منطقی است که:
·طرح در حال حاضر فشرده است
· این پروژه امکان نصب مخزن مخفی را می دهد
·هدف کاهش فشار بصری و فیزیکی در اتاق است
زمانی که:
·حمام فضای کافی دارد
· سادگی نصب در اولویت است
·بازار هنوز تحت تسلط سیستم‌های-روی زمین است
یک جزئیات نیز وجود دارد که اغلب نادیده گرفته می شود.
همه توالت های دیواری یک اندازه نیستند.
برخی از آنها هنوز تا حدود زیادی به داخل اتاق کشیده می شوند.
بنابراین انتخاب دیوار آویز به تنهایی کافی نیست.
فرافکنی هنوز اهمیت دارد.
n حمام های کوچک، مدل های کوتاه تر (حدود 500 تا 520 میلی متر) بهتر عمل می کنند.
آنها مقدار فضای اشغال شده در اتاق را کاهش می دهند،
که اغلب مشکل اصلی است.
